Verlies en Rouw kent vele gezichten
Ik ga hiervoor in gedachten terug naar enkele jaren geleden. Juist op het moment dat ik een blog zou gaan schrijven over stervensbegeleiding en rouw, werd één van mijn broers levensbedreigend ziek. Zo werd mijn broer onverwachts de hoofdpersoon van mijn blog.
Schijnbaar uit het niets werd bij mijn broer uitgezaaide kanker geconstateerd met een zeer agressief verloop. Het plotselinge ontstaan van deze ziekte inclusief de slechte prognose haalde compleet de bodem onder ons bestaan vandaan. Wij moesten ons snel voorbereiden op zijn naderende einde. Hij was altijd gezond en sportief en toch overkwam het hem. Nadat in het ziekenhuis de diagnose was gesteld, is mijn broer voor een verblijf van aantal weken naar het hospice verhuisd. Hospices bestonden nog niet zo heel erg lang. Het eerste hospice werd in Nederland opgericht door Pieter Sluis, een bevlogen huisarts. In 1988 werd het eerste hospice opgericht in Nieuwkoop. Voor die tijd overleden ongeneeslijk zieke patiënten in een kil ziekenhuisbed of anders thuis met niet de meest optimale vorm van medische en emotionele verzorging. In het hospice was die verzorging wel aanwezig.
Ik zag in de praktijk dat de combinatie van medische zorg en emotionele verzorging/stervensbegeleiding zo steunend was. Ik stelde mijn broer de vraag of een hospice voor hem van toegevoegde waarde was. Met een kort en bondig “Ja, natuurlijk” was daarmee de vraag (op zijn broers) beantwoord. Hij voegde er even later aan toe “Ik had er niet aan had mogen denken dat ik alleen thuis was geweest tijdens deze moeilijke, laatste periode”. “De vakkundige en lieve verzorging, de fijne gesprekken die gevoerd kunnen worden, de huiselijke sfeer en de mogelijkheid mijn bezoek te laten komen en gaan wanneer zij en ik dat willen, zijn allemaal redenen waarom ik blij ben dat ik hier ben en niet thuis”.
We zagen dat de mogelijkheid om met elkaar te kunnen praten over het komende einde, hem de ruimte gaf om zijn gedachten te kunnen ordenen. We hebben ondervonden dat de medische verzorging in zijn laatste dagen zijn ziekzijn een stukje dragelijker maakte. Voorzichtig konden we elkaar loslaten. Als ik vanuit mijn eigen ervaring kijk, heeft het hospice zijn belangrijke positie in Nederland dubbel en dwars verdiend.
De bovenstaande ervaring heeft gemaakt dat ik na zijn overlijden met nog meer passie in mijn werk door ben gegaan op het thema verlies en rouw.
Achter heel veel hulpvragen zit immers het thema verlies en rouw.
Je hebt naast het blijvend verlies ook verlies bij leven.
Je kunt daarbij denken aan o.a.: Verlies van je baan, je relatie en/of gezondheid.
– Je raakt je baan kwijt. Wie ben je zonder je baan?
– Je partner wordt ziek en je wordt mantelzorger. Je relatie verandert, je maatje is niet meer wie hij/zij was.
– Je wordt zelf chronisch ziek. Hoe geef je het veranderde leven opnieuw zin en vorm?
– Een verbroken relatie waardoor de partners en soms kinderen uit die relatie opnieuw hun weg moeten vinden.
– Het (her)vinden van je identiteit als je geaardheid anders is dan je altijd dacht of wilde dat deze zou zijn.
Het zijn zo maar even wat voorbeelden. Ook in die situaties hebben jij en je omgeving te maken met rouw.
Hoe ga je daar dan mee om? Sombere gevoelens kunnen je overvallen als je in de rouw bent. Je kunt het gevoel hebben dat die somberheid niet meer overgaat. De tijd heelt niet altijd vanzelf alle wonden. Het vragen om hulp is geen teken van zwakte. Juist niet! Met het aanvaarden van hulp geef je jezelf de mogelijkheid om in jouw eigen tempo weer vooruit te kunnen kijken. Ik luister en help je graag op weg.